VERWAARLOZING. EN JE LICHAAM VOLLEDIG BEWONEN.

Ik was denk ik zo’n 19 jaar en zat de psychiater vreemd aan te kijken. Ik had me laten onderzoeken want ik was alles behalve relaxed en happy.

Ik liep als een gespannen veer rond, angstig en schichtig en vertrouwde niets en niemand. Gevoel van hyperalertheid en tegelijk ook chronisch vermoeid en ook verslaafd aan die staat van zijn.

Vele oefeningen, tekeningen, testen, gesprekken en thuisopdrachten verder kreeg ik de uitslag van de zoveelste hulpverlener die ik om support en begeleiding had gevraagd:

‘we hebben geconstateerd dat je emotioneel verwaarloost bent.’

Eh…dus. Serieus dacht ik?! Had van alles bedacht… maar dit…

Ik voelde van allerlei sensaties in mijn systeem. Schaamte en ook schuld dat ik blijkbaar hiermee ook een label op mezelf en op mijn ouders had laten plakken. Daar voelde ik me uiteraard oncomfortabel over. Dus ik besloot acuut deze diagnose in de doofpot te stoppen.

Ik lachte vriendelijk naar de psychiater alsof ik zijn diagnose aannam en interesse had ik ‘hoe verder’, maar innerlijk vond er een ander proces plaats.

het viel allemaal wel mee….

ze hebben het verkeerd getest…

dit sloeg nergens op

Daarna sloeg de onzekerheid naar binnen. Ik had van alles verwacht maar niet dit. Was dit zo? Waar baseerden ze dat dan op? Wat hield dat in en wat moest ik hier dan mee? Ik had zelf de stap gezet naar dit uitgebreide onderzoek nl. Mijn issues waren er toch echt. Of zat ik het me allemaal te verbeelden en stelde ik me aan?

Het was wel echt zo dat ik mijn lichaam afbeulde op vele manieren, vooral met voeding, sporten en hard oordelen. Het was wel echt zo dat ik constant in een staat van passieve agressiviteit verkeerde.

Het was wel echt zo dat ik overstak op straat om een man te kunnen ontwijken of in de supermarkt boodschappen waar ik voor kwam vergat omdat ik een blik van een man niet kon handelen en in paniek schoot.

Het was wel echt zo dat ik angst had dat ik op straat ontvoerd, verkracht en vermoord zou worden in het bos. Het was wel echt zo dat ik geen seconde kon stil zitten en heel veel moeite had voor rust en stilte. Mijn brein draaide overuren en kon nooit ‘uit’ staan.

Het was wel echt zo dat Ik in de nacht niet naar de wc durfde te gaan omdat ik me in huis niet veilig voelde en angst had voor overvallers en de energie van de nacht te intens voor me was.

Ik kan nog een hele lijst opnoemen maar het gaat erom dat ik non-stop in een staat van ‘overleven’ verkeerde. En dit kwam dan allemaal voor de gebrekkige emotionele draagkracht van mijn ouders? Verwarring alom in mijn systeem. Resume; ‘deze test was gewoon nooit gebeurd en de uitslag was nooit gecommuniceerd’. Ik heb de papieren die ik meekreeg met alle onderzoeksresultaten dan destijds ook meteen weggegooid.

Nu ruim 25 jaar later heb ik meer inzichten, wijsheid, kennis en kader hierover. Inmiddels besef ik me dat verwaarlozing een vorm van verlating is en gevoel van hulpeloosheid geeft, gevoel van schaamte creëert en invloed heeft op je eigenwaarde en persoonlijke kracht.

En dat verlating samen met geboortetrauma’s, ondervoeding, extreme armoede, fysiek/seksueel misbruik allemaal ervaringen zijn die de energie van angst aanboren. Alles eigenlijk wat een bedreiging voor het leven vormt. We (her)kennen deze collectieve energie allemaal. Op onze eigen manier in ieders leven.

Deze energieën zorgen voor een onevenwichtig basis chakra. Het doordrenkt elk aspect van je hele wezen. Ik miste stevigheid in mijzelf. Mijn basis/wortel chakra was compleet verkrampt. Ik begrijp ook waarom, dus ik kan ernaar kijken zonder oordeel.

Althans, inmiddels dan.

Al 20 jaar ben ik onderweg om deze overleving om te zetten naar leven. Stap voor stap. Misbruik voor misbruik Helen. Uit de slachtoffer in de empowerment. Met vlagen een mega taai proces. En ik kan met diepe dankbaarheid voluit benomen dat ik die switch heb gemaakt. Dus ook al schiet ik met momenten in de overlevingsmodus, ik LEEF!….

De afgelopen maanden is mijn verbinding met mijn fysieke lichaam en mijn innerlijke gronding en stevigheid aangeraakt. De angsten uit het collectief zijn intens en wispelturig, ik heb mijn moeder verloren die voor mij een belangrijk energetisch anker was en ik heb heel veel stress ervaren in een persoonlijke relatie.

Alles loslaten en mij volledig ontspannen geeft me telkens nog altijd even het gevoel van ongemak. Die schakel gaat bij mij niet ‘automatisch aan’. Mijn imprints op overleven en het daarbij weggeven van mij autonomie ligt altijd op de loer. Hardwerken, doorgaan, rusteloosheid, me zwaar als een baksteen voelen en niet gedaan krijgen, vastklampen aan routine, voedsel (te veel, te weinig) of contacten… het is een weerspiegeling van een constante behoefte aan voeding. In welke vorm dan ook.

Het speelde zich uit op de achtergrond. Resultaat; ik ben ineens redelijk wat gewicht aangekomen wat voor mij vreemd is, vastzittende schouders en mega rusteloos als ik aan het afschakelen ben. Ik heb er bewustzijn op en besloot het aan te gaan.

Diepere lagen willen gezien, gehoord en gevoeld worden. Universum hoorde mijn oproep en de afgelopen periode heeft zich dan ook veel oude diepe angsten, leegte, eenzaamheid en diepe pijn getoond.

Oude bekende doodsansgten en angsten voor fysieke mishandeling en misbruik. Passieve agressiviteit toont zijn ‘gezicht’ weer in om me heen. Het vraagt zoals altijd bakken met moed om vol met mijn bewustzijn aanwezig te blijven om alles aan te kijken wat zich toont zonder oordeel. Dissociatie ligt op de loer.

Het is intens en pijnlijk om op deze laag van bedreiging van mijn lichaam en leven mijzelf te doorvoelen. Was wel klaar met leven in angst. Maar zo werkt het niet. Mijn ego heeft gewoon vette pech 😉

Er zijn nieuwe lagen van autonomie en ownership te belichamen. Ik heb mij innerlijk gecommit aan het bestendigen van mijn energetische fundering en de wonden van mijn vrouwelijke essentie tot de bodem te doorvoelen en in evenwicht te brengen. De basis van mijn hele energetische huishouding.

En zo is het.

het ware gezicht van de liefde

het ware gezicht van de liefde

Ik kijk hem aan... ik heb hem 7 weken niet gezien. Hij ligt op de IC aan alle mogelijke ingewikkelde apparatuur. Het komt goed met hem, maar nu nog niet. Hij ziet eruit alsof hij knokt en dat is ook zo. Ik wist niet of ik hem ooit nog zou zien, na...

back in flow

back in flow

Pijnlijke innerlijke erkenning. Ruim 4 maanden heeft het geduurd. Mijn innerlijke proces wat mij onbewust het stilzwijgen oplegde. Het vroeg innerlijk loslaten van illusies van 'wat had kunnen zijn'. Het was geen bewuste keuze om zo lang mijzelf...

UNBORN SOULS

UNBORN SOULS

Mijn seksualiteit kleurt op intense wijze mijn leven. Ook binnen het spectrum van moederschap, zwangerschap, kinderwens, voorbehoedsmiddel, abortussen en miskramen. Mijn inwijding in mijn vrouwelijkheid heeft absoluut impact gehad. Toen ik...